Voor mezelf had ik allang uitgemaakt dat het niet om een vergadering kon gaan bij die bijeenkomst op 14 maart. Ik ga namelijk niet naar vergaderingen. Wie beweert er ook weer dat het vaak zo moeilijk is om als hervormden en gereformeerden samen op pad te gaan? Ach... natuurlijk valt daarover best het één en ander te zeggen... over het hoezo dan wel en het waarom dan toch nog maar voorlopig even niet. Welnu... dat laatste gold in elk geval niet voor de hervormde en gereformeerde diakenen van de wijkgemeenten van Lucaskerk, Franciscuskerk , Marcuskerk, Johanneskerk en Pelgrimskerk, daar bij elkaar in de Lucaskerk. Met ons negentienen waren we, met de bedoeling om het samengaan van onze diaconieën definitief te maken en te beklinken.
Dat ging werkelijk heel gesmeerd. De voorbereidingen waren kennelijk goed geweest. Als voorzitter fungeerde Bep Koldenhof. In zijn inleiding deelde hij mee dat hij niet wist waarom dat eigenlijk zo was, hij wilde het er verder ook maar niet over hebben en de andere aanwezigen vonden dat ook niet zo nodig. Een deel van ons, zei hij, is allang samen op weg, maar vanaf vandaag trekken we allemaal samen op. Het gaat bij de diaconie immers om de medemens. Het gaat om liefde en om het betonen van liefde. Ieder mens heeft recht op geborgenheid, elk mens heeft recht op een vader en een moeder, ieder heeft recht op liefde. En God is liefde! Als we dat maar voortdurend beseffen.
De voorzitter vond zichzelf al kaal genoeg om nog te weten waarom het allemaal zo lang geduurd had. Dat kwam van de détails. We waren apart en als er problemen waren, ging het vaak over het verleden en over de guldens. Vanaf vandaag is het verleden voorbij en we hebben nu euro's in plaats van guldens. Dat moet dus goed gaan, als de medemens maar centraal blijft staan! Aan Leon Geschiere nog even het woord om zich af te vragen wat we hier eigenlijk ook weer kwamen doen. Wel, vond hij, een paar handtekeningen zetten. Er is immers geen enkel verschil in wat wij doen. Dat deden we vroeger apart en nu samen. En zo moet het ook. Jack Grootenboer was het daarmee helemaal eens. Dat het wat lang geduurd heeft, komt van het "lettervreten". Als diakenen moeten wij geen letters vreten, maar alleen doen… gewoon "doen".
Er valt nog wel wat over de organisatie te zeggen. De diaconie is nu per wijk geregeld en dat is voor de hervormden nieuw, maar dat went gauw genoeg. De wijkdiaconie moet het doen en voor de bovenwijkse zaken is er een moderamen. Voorzitter wordt Leon Geschiere, secretaris Bep Koldenhof en penningmeester Joost Breel. Van elke wijk komt er verder één vertegenwoordiger. We krijgen meteen een fikse waarschuwing mee: Denk er om dat de wijkbegrotingen tijdig worden aangeboden, vóór de vakantieperiode!
Beneden het spoor zal er voor een aantal praktische dingen nog wel wat veranderen, maar voortaan is er voor hervormd en gereformeerd Breda één diaconie. Jammer dat hervormd Ginneken (nog) niet mee doet, maar dat zal vast komen. Door de 2 (nu) ex-voorzitters worden daadkrachtig en met instemming van iedereen de al gereedstaande flessen geopend. Proost allemaal! Een mooie bijeenkomst. Misschien was ik toch óók gegaan als het een vergadering was geweest. Tot slot hebben we samen gezongen...