Volgens de weerfiguur in de computer was het vandaag redelijk weer en het zou nog beter worden. Het was voor ons weer tijd voor een middagje gastvrouw- en gastheerschap in de Lutherse kerk, en ik was aan de wandel van mijn parkeerplaats naar de kerk. Mijn vrouw was al vooruitgesneld naar het VVV-kantoortje om de sleutel te halen van de achterdeur van de kerk. Kijk, ikzelf kan niet meer zo hard, ik doe het een beetje rustiger aan met stok, maar ik kom er ook! Gelukkig zit de deur al weer een paar weken goed in de verf. Het was geen gezicht geweest nadat een stelletje gajes een fikkie had gestookt tegen de pas geverfde deur. Dat had de deur geen goed gedaan, die was vrijwel geheel van verf ontdaan… stelletje onverlaten! De kerk zelf had er binnen niet van geleden, en na de opnieuw voltooide schilderbeurt konden wij het bord met “kerk open” snel op de Veemarktstraat neerzetten, ons binnen aan een tafel installeren om een broodje te eten en de gebeurtenissen verder af te wachten.
De eerste die we zagen binnenkomen, was Joke die hier de zaak beheert, en even kwam kijken of alles wel in orde was. De tweede was de voorzitter van de kerkenraad, die snel de kerk door beende en er uitzag alsof hij geen tijd had om even gezellig te komen doen. Er zou wel een vergadering zijn, heb ik nog gedacht. Ons cd’tje met liederen van Huub Oosterhuis klonk uitstekend in de lege, stille kerk. Het was met het bezoek aan de kerk vandaag niet best gesteld, dus bleven onze activiteiten beperkt tot het beluisteren van de liederen van Oosterhuis en het wachten op bezoekers.
Nu vergeet ik natuurlijk de 18 doorlopers: diè waren er ook. Wat dat voor lieden zijn, doorlopers? Wel, dat zijn mensen die aan één van beide kanten de kerk inkomen en aan de andere er weer uitgaan, simpel! En dat ook nog zonder aandacht te besteden aan de gastvrouw of gastheer. Ach, ik moet het nou ook niet overdrijven: zij moesten in de crypte zijn, dus waarom zouden ze de kerk binnengaan? Nou dan, alleen om erdoorheen te lopen!
Nee, ik durf het nauwelijks te zeggen, maar het aardigste van zo’n middagje op de kerk passen, vind ik toch wel na afloop een bezoek aan de naastgelegen brasserie Pieter Aerts. Je kunt daar behalve koffie bijna alles krijgen wat je maar wenst. Tja, en je kunt daar “mensen kijken”! Dat vinden wij nou leuk: Niets doen, en mensen waarnemen. Ja, en intussen iets drinken of/en eten natuurlijk. De laatste tijd zijn wij nogal verslingerd aan “kabouterkoffie”. Dat is eeeh… dat is iets Belgisch… dat is Chouff-chouff koffie. Ja, als u precies wilt weten wat dat is, moet u dat maar eens gaan proeven daar in de Veemarktstraat.
Ik kan niet zeggen dat wij nu veel bekenden ontmoeten, daar bij Pieter Aerts brasserie. Laatst ineens wel… Tóen passeerden ons totaal onverwacht schoondochter en kleindochter uit Amsterdam. Ze hadden ons helemaal niet op de hoogte gesteld van hun komst naar Breda, ach… die kinderen tegenwoordig, die doen maar. We moesten zelfs hard roepen om onze aanwezigheid kenbaar te maken, maar daa na was het geregeld. Zij wilden best een drankje en bitterballen, en aan die wens werd natuurlijk voldaan, dan konden we zelf ook een bitterbal nuttigen, want dat doen wij toch niet zomaar hoor, middenin de week in de stad bitterballen eten! Kijk, die kleindochter van ons wil biologie gaan studeren, maar ze wil eerst een jaar naar een ver oord, en in Breda is een bureau dat zulke reizen voor studenten verzorgt, vandaar hun bezoek hier. In mijn tijd was alles anders, moeten we maar denken en dat is ook zo! Evengoed, het was een aardige ontmoeting na een middagje oppassen in de Lutherse kerk.
En dan was er nog onze buurman op het terras, van wie de vrouw aan het winkelen was. Wat die vrouw van hem precies met winkelen bedoelde, wist hij niet, maar hij had er zelf weinig zin in. Wij vertelden dat wij uit de kerk kwamen, hiernaast. Of we dan Luthers waren, vroeg hij… Uit nader gesprek bleek ons dat zij eigenlijk nog “kerks” waren op enige afstand, maar hun kinderen allang niet meer. Het klonk spijtig toen hij dat zei. Het afscheid van hem was als van iemand die we al heel lang kenden. Ja, het heeft iets, dat gastheerschap in de Lutherse kerk.