Een feest is pas echt goed geslaagd, als er zo nu en dan eens hard gelachen kan worden. Soms nodigen wij zelfs heel specifieke mensen uit die ons aan het lachen kunnen brengen, eerlijk waar! Voor verschillende soorten feesten en verschillende soorten gezelschappen zijn verschillende soorten geestigerds nodig. Voor kerkmensen geldt dat ook.
Sommigen denken dat kerkmensen weinig gevoel voor humor hebben, maar dat is natuurlijk onzin. Je kunt kerkmensen het beste meeslepen en hen hard laten lachen, wanneer het over henzelf gaat, zodat zij zichzelf eens lekker uit kunnen lachen, of over de kerk… dàt zijn ze toch eigenlijk óók zelf. Vandaar dat, bijvoorbeeld zo tegen het eind van het kerkelijk jaar, nogal eens een specialistische theoloog wordt uitgenodigd, die ons dat heel goed laat doen.
Er zijn heel wat manieren van lachen, allemaal van die typische menselijke uitingen: Uitlachen, glimlachen, giechelen, grinniken, meelachen, grijnzen, schateren en ga zo maar door. Het vreemde is dat dit soort woorden in de bijbel niet voor komt. Zinsneden als -En Rebekka giechelde- (zij lijkt mij wel iemand om zo nu en dan gegiecheld te hebben), -Petrus grinnikte-, -Jezus glimlachte-,-Judas grijnsde- (hij lijkt mij in onze traditie typisch iemand om te grijnzen), -Mozes schaterde van het lachen-,... Nee, nee, dat soort dingen staat nergens.
Misschien was er wel niet zoveel te lachen, dat zou natuurlijk best kunnen, maar lachen is toch wel één van de meest typerende gewoonten van de mens. Dieren lachen niet. Van alle schepselen kan alleen de mens lachen; tenminste … dat zeggen wij mensen. Wij lachen met zijn allen behoorlijk wat af op deze wereldbol. Lachen is gezond, zeggen mensen die het weten kunnen, en er zijn heel wat wetenschappelijke studies gepubliceerd over de invloed van lachen op ziekte en gezondheid, en zelfs op onze levensduur. Die invloed is heel positief. Het is niet voor niets dat we clowns laten optreden voor heel zieke kinderen.
Ik vind het dan ook wat vreemd dat in de bijbel zo weinig gelachen wordt, of eigenlijk helemaal niet. Is die bijbel van ons dan zo’n verzameling droevige geschriften? Als eigenlijk nergens geschreven staat dat er gelachen wordt ... Dat is toch niet normaal?
Op een paar plaatsen in de bijbel komt het woord ‘lachen’ voor. In de Psalmen, in het boek Job en bij Jeremia een paar maal in de betekenis van uitlachen. En bijvoorbeeld bij Abraham en bij Sara, die beiden lachen om de belofte van God dat zij een zoon zullen krijgen in hun ouderdom. Daarover bestaat trouwens een aardig sprookje: …-Toen Abraham 100 jaar was en Sara 90, werd hun zoon Izaäk geboren. De spotters van die tijd lachten over hen en zeiden: Abraham heeft een vondeling mee naar huis genomen en zegt nu dat het zijn zoon is. Toen gebeurde er een wonder en het kind kreeg dezelfde gelaatstrekken als Abraham. De verblufte spotters zeiden: Het kind lijkt waarachtig wèl op Abraham, maar… zo’n oude moeder …! Hij heeft het natuurlijk bij een andere vrouw verwekt. Sara nodigde daarop alle voorname vrouwen van het land uit voor een feestmaal. Zij kwamen met hun zuigelingen, maar de voedsters hadden ze niet meegenomen. Toen de kinderen honger kregen, gebeurde er opnieuw een wonder. Sara keeg borsten zo groot als twee waterbronnen, zodat zij alle zuigelingen kon voeden... - [uit Oude & Nieuwe Joodse prookjes en verhalen, van Israel Zwi Kanner]
Vreemd hoor, dat in onze bijbel zo weinig over gelach wordt verteld, terwijl Joden elkaar zulke schitterende moppen en geestige verhalen kunnen vertellen, zelfs in heel moeilijke situaties. Wij Christenen zouden aan die levenshouding best eens een voorbeeld kunnen nemen.