Het is helemaal waar, ik geef het toe… Ik had er helemaal niet bij stilgestaan, als het niet in het blad Kerkinformatie van oktober 2002 had gestaan. Dáár ontdekte ik het. Het stond zomaar losjes onder een hoofdje “Berichten”: campagne Kerkinactie 2003 herinnert aan de watersnoodramp 1953.
1 februari 1953... watersnood! Vijftig jaar is dat geleden… Veel Nederlanders zullen zich die dag nog goed herinneren. Ik tenminste wel! Ik was toen twaalf jaar oud en woonde in Delft. Dat was me een tijd… Het was echt heel anders dan nu. Spelen op straat was heel gewoon… Geweldig was dat. En we hadden nog een groenteman, die met paard en wagen zijn waren rondbracht. En, niet te vergeten, de kerken zaten ’s zondags stampvol! En verre tantes uit Amerika stuurden kleren naar die verre Nederlandse nichtjes en neefjes, die na de oorlog nog zo arm waren… “Op 30 januari 1953 ontstond een in diepte sterk toenemende depressie tussen IJsland en Schotland, die zich via de Noordzee en de Duitse bocht naar Sleeswijk-Holstein bewoog. De storm veroorzaakte in de nacht van 31 januari op 1 februari langs de kustgebieden van Nederland extreme waterstanden, die nog nooit waren waargenomen”. Zo staat het in de officiële verslagen van rijkswaterstaat en het KNMI vermeld.
Ik herinner mij nog goed hoe hard het waaide, en ik herinner mij de spanning die er heerste in de kerkdienst op die zondag van 1 februari.
Er was (nog) niet veel in die tijd. Slechte verbindingen, weinig telefoons, helemaal geen mobieltjes, geen brommers, heel weinig auto’s, geen televisie, wèl radio… en kranten natuurlijk. Het heeft niet veel gescheeld, of behalve van het zuidwesten van ons land waren ook grote delen van het vasteland van Holland onder water gelopen, inclusief mijn eigen toenmalige woonplaats. Als waterstaats- en waterschapsman ben ik later ruim dertig jaar bezig geweest met de consequenties van die ramp en met maatregelen om een herhaling te voorkomen. Nee… Die datum en die dag zelf zal ik niet licht vergeten.
Er kwam hartverwarmende en actieve steun uit het buitenland, en die hulp was de directe aanleiding tot de oprichting van het Werelddiaconaat. Kijk… en dat bedoel ik nu! Dàt was ik nou helemaal vergeten, of misschien heb ik het me wel nooit eerder gerealiseerd. Dat is ook mogelijk. Dat lijkt toch zeker nergens naar! Die grote collecte voor het Werelddiaconaat is niet voor niets altijd op de eerste zondag van februari. Dat weet toch iedereen? Hoe bestaat het nu dat ik me dat niet duidelijk meer voor de geest had. Kerkinactie vraagt dan door middel van de jaarlijkse campagne aandacht voor slachtoffers van rampen in de wereld. Er wordt een beroep gedaan op de solidariteit tussen mensen: Een ramp raakt ons allemaal
Diaconieën en ZWO-groepen bereiden zich al op de campagne voor. Er is een speciale website www.kerkinactie.nl/campagne2003 en er worden regionale en klassikale voorbereidings-bijeenkomsten georganiseerd. De eigenlijke campagne zelf start eind januari. Wij zullen daarvan nog wel het één en ander merken. Toen wij hulp nodig hadden, werd ons hulp geboden. Nu géven wij hulp… aan hen die deze hulp nodig hebben. Ja toch zeker?