Was dàt even schrikken… Nou, toen vlak na nieuwjaar de hele ark van Noach niet bij Urk wilde blijven liggen, maar door de storm lossloeg en op drift raakte. Nee, de eigenaar van deze ark was niet Noach, maar volgens de kranten ene Aad Peters, een soort variant-Noach, denk ik. Daar op Urk mogen ze dan wel heel kerkelijk en gelovig zijn, maar ze waren wèl even vergeten eerst een duif uit te laten om de zaak te verkennen. Het ging dan ook fout, de ‘ark’ ramde bootjes die aan de wal lagen en is waarschijnlijk krakend tot stilstand gekomen, maar niet op de berg Ararat zoals het hoort!
Wie heeft eigenlijk nog nooit kinderen of kleinkinderen voorgelezen uit boeken van Guus Kuijer, zoals ‘Krassen in het tafelblad’, ‘Op je kop in de prullenbak’, ‘Grote mensen, daar kan je beter soep van koken’?… U niet? Echt? Nou, dan moet u daar maar eens gauw mee beginnen, want die Guus Kuijer heeft heel wat geschreven wat echt de moeite waard is! Als je dat opzoekt op internet, word je er helemaal daas van, zoveel! En hij heeft ook heel wat prijzen gewonnen. In 2012 kreeg hij de Astrid Lindgren Memorial Award: de belangrijkste prijs ter wereld voor een schrijver van kinderboeken! Hij won die prijs voor zijn hele oeuvre.
Reden waarom ik het over hem heb, is zijn herschrijving van de bijbel onder de titel ‘DE BIJBEL voor ongelovigen’. Die Kuijer presenteert zich altijd als een aperte ongelovige, maar ik heb de neiging die ongelovigheid toch met een grote korrel zout te nemen. Ik heb hem eenmaal gesproken, toen hij bij een boekhandel zijn werk over die bijbel presenteerde. Zijn ouders behoorden tot de Katholieke Apostolische Kerk, die sinds 1831 in Engeland bestaat. Later is die beweging verspreid over het hele westen. Kuijer is, zoals het hoort, met “zijn bijbel” begonnen bij het begin: Genesis! Geweldig om dat te lezen vanuit zijn visie op dat boek, en dat komt vooral door zijn bijzondere schrijfstijl en de gezichtshoek van waaruit hij de zaken bekijkt.
Zo is hij in het boek in de huid van ‘Cham’ gekropen, de enige van de familie Noach die naar Kuijers mening niet volkomen geschift was. Vader Noach was een dronkenlap en compleet gestoord waar het godsdienst betreft, om van die broers van hem, Sem en Jafeth, maar niet te spreken. Die hielpen en steunden hun vader bij al zijn idiote gedachten, terwijl hijzelf -Cham- probeerde die broers en zijn vader met hulp van kennissen en buren tot normalere gedachten te brengen. Maar het hielp allemaal niets: zijn familie was en blééf mesjogge! Neem nou die keer dat pa Noach, naar zijn zeggen, weer eens een gesprek had gehad met God: HIJ zou de aarde verdelgen door een grote vloed. Al wat leefde zou worden gedood als straf voor hun zondige leven van de mensen. Planten en bomen zouden worden weggespoeld, en dan zou God het opnieuw op aarde proberen met Noach en zijn acht zielen. Bij die acht hoorde Noach natuurlijk zelf ook, tel maar na.
Cham had, volgens Kuijer, geen problemen met de ark als zodanig, alhoewel hij het wel wat vreemd vond dat die ark midden in een woestijngebied moest worden gebouwd. Nee, geen druppel water te zien. Hij vond wel dat hij heel veel alleen moest doen bij het bouwen van die ark, want Sem en Jafeth drukten zich altijd. Diè hadden het veel te druk met het plezieren van hun vader, zoals het brengen van wijn. Zelf deed Cham dat niet, maar zo nu en dan deed hij tòch wat Noach graag wilde, zoals het bouwen van de ark.
Chàm was zwart, hè… Jawèl, dat heb ik vroeger zelf geleerd; ik weet niet van wie, maar in elk geval niet van mijn ouders en ook niet op school. Mijn zwager met wie ik in dezelfde klas zat, vermoedt dat dit idee van plaatjes van vroeger afkomstig is, waarop hij als zwarte stond afgebeeld. Sem was de voorvader van Joden en Arabieren, Cham van de Afrikanen en Jafeth van de Europeanen. Zó zat het in elkaar! Ach ja, er raakte vroeger wel meer op drift dan een ark.