Al meer dan vijftien jaar geleden is in de wereld van de automatisering het begrip “verwachtings-management” bedacht. Het klinkt als heel wat, maar het komt er gewoon op neer dat men als automatiseerder moet zorgen dat de klant een reële verwachting heeft van de resultaten van een project. Gewoon: als de NS in de nieuwste dienstregeling als resultaat van een lang denkproces, zegt dat de trein om 18.22 aankomt, zal de klant de verwachting hebben dat dit ook zo is. En als het niet zo is, dan is er echt een probleem.
We hebben net de maand december van het jaar 2010 achter de rug. Die laatste maand van het jaar is er altijd één van verwachting. Dat komt door de periode van het jaar waarin het almaar donkerder wordt voor ons halfrond van de wereldbol. De zon bestraalt vooral de andere helft. Het wordt kouder en het licht lijkt langzaam uit te gaan, waardoor we gaan uitkijken naar de tijd dat het licht weer duidelijk aanwezig is. Die verwachting heeft in onze cultuur vorm gekregen in feesten die wij de laatste maand van het jaar vieren.
Eerst hebben we sinterklaas, waarnaar vooral de kinderen vol verwachting uitzien. U hebt allen zonder twijfel al vele malen Sint Nicolaas door groepen kinderen met blikken vol verwachting zien verwelkomen, zowel in de eigen omgeving als op de televisie. Dat kan vaak een schitterend gezicht zijn. Die verwachting van kinderen moet door ouders natuurlijk wel in de goede richting worden geleid, zodat de hoop van die kinderen kan worden vervuld. Ouders doen dat met behulp van verlanglijstjes. Oh ...? U dacht dat op zo’n verlanglijstje staat wat iemand graag wil hebben? Welnee...! Op een goede verlanglijst zijn de genoteerde wensen helemaal geïntegreerd zijn in het haalbare. Natúúrlijk wel, anders zou een grote kans bestaan dat de hoop van de maker van de verlanglijst geheel de bodem wordt ingeslagen, en dat moeten we niet hebben. Dat is slecht voor de geest en slecht voor het lichaam. Wij zeggen niet voor niets dat hoop doet leven!
En dan is er het kerstfeest, dat voor veel mensen net zoiets is geworden als sinterklaas. In Amerika noemen ze de kerstman zelfs Sinterklaas: Santaclaus. Ja, wij Nederlanders hebben in de wereld op vele plaatsen blijvend een stempeltje gedrukt, maar, door de vermenging van culturen in de nieuwe wereld, wordt daar met Kerst nu het sinterklaasfeest gevierd. Kijk, in Engeland is eigenlijk geen sinterklaasfeest, dáár is Father Christmas, die natuurlijk eigenlijk vader Tijd is.
En dan komt Oud- en Nieuwjaar, een periode waarin we de tijd overdenken, zowel het verleden als de toekomst. Het is misschien maar het beste dat te doen met een cabaret of een conférence, zodat we onszelf eens goed voor de gek kunnen houden. En dat doen wij in ons land dan ook al jaren en we moesten dat maar volhouden. Het is te hopen dat wij in de toekomst nog cabaretmakers hebben en krijgen die dat op een goede manier kunnen.
Nou, ik ben blij dat al die feesten weer achter de rug zijn, want het is een heel gedoe ... elk jaar weer. Wie gaat wààr naartoe en hoelang, dàt is de vraag, en wie eet of logeert bij wie? En wie gaat het diner verzorgen bij oma en opa? En moet dat kalkoen zijn, haas, of draadjesvlees? En waarheen moet tante Miep dit jaar en wie haalt haar op? Ja, een heel geregel, dàt is het!
Ik merk dat ikzelf van rol aan het veranderen ben, van regelaar tot iemand voor wie geregeld wordt. Heel langzaam gaat dat, maar wel gestaag! Nee, wij “doen” dit jaar maar geen kerstboom. Dat is zo’n gemier met al die afvallende naalden.
En, hoe staat het nu in de huidige tijd met de èchte verwachting van ons christenen? Wij moeten toch een gerichte verwachting hebben van de ons gegeven belofte? Wij moeten hóóp hebben die met de komst van Jezus is gekomen, en die uitstralen naar buiten. Misschien zou wat meer verwachtings– en hoop-management door de voorgangers in onze kerken helemaal geen kwaad kunnen, denkt u ook niet? Laten wij elkaar in de kerk veel heil en zegen in 2011 toewensen, met hoop voor de toekomst!