De tijd dat ze er niet stonden en er ook niet mòchten staan, herinner ik mij nog goed uit de periode waarin het vaak vooral ging om wat er allemaal niet moest en niet mocht. Het kerkgebouw mocht niet worden opgemaakt: geen kerstboom, geen versiering, geen enkele voorstelling, geen schilderij, en geen beeltenis, geen kruis... en ook geen bloemen. Dat was allemaal Roomse beeldverering en protserigheid, en het leidde de aandacht af van datgene waarom het ging. Dat zou het begin zijn van de ondergang. Nee, de kerk moest sober zijn... en kaal, en alle aandacht moest gericht zijn op Woord en Sacrament. Op het doopvont mochten natuurlijk ook geen voorstellingen staan: het idee alleen al...!
Maar, toen ineens... toen waren ze er op veel plaatsen. Met het herinrichten van het interieur: een kruis achter de preekstoel (of ernaast) en bloemen in de kerk. Dat dit volgens sommigen een revolutionaire en zeer vergaande ingreep was in het kerkinterieur, dàt bleek wel uit de discussies daarover in die tijd, en vooral uit het feit dat een aantal mensen ineens niet meer in de eredienst verscheen, omdat dít zo toch echt niet kon! En in Kampen, waar ik toen woonde, werden de bloemen van de "lichtzinnigen" de kerk uitgedragen tegelijk met het kruis, dat gelukkig niet al te groot was. Immers, in de tweede morgendienst togen de "zwaren" ter kerke. Tja... waarover dat toch in 's hemelsnaam ging?
Gelukkig denk ik zelden meer aan dat soort toestanden. Ja... even, toen ik op gegeven moment die oproep las in dat kerkelijk pamflet, dat er meer bloemendames nodig waren. Dat was inderdaad wel een bloemenprobleem van een wat andere orde, dàt ben ik met u eens, maar toch... Wat zullen we nou hebben, dacht ik meteen, en een telefoontje naar de opperdame was gauw gepleegd. --Hoezo bloemendames?-- Kunnen mannen soms geen bloemen verzorgen?-- Mijn toehoorster, aan de andere kant van de lijn, was in het geheel niet onder de indruk van mijn verontwaardiging en zij voegde mij snel toe aan het lijstje bloemenverzorgsters. Kijk... en zó ben ik nou bloemenmeisje geworden. In de Pelgrimskerk. Sindsdien zorg ik gedurende één maand van het jaar voor de zondagse bloemen in de kerk. Een mooie taak, een taak die voldoening geeft! En soms heb ik zelfs het idee dat mijn bloemen tijdens de dienst nog mooier worden dan ze al waren toe ik ze er neerzette, maar dat zal toch zeker wel verbeelding van mij zijn, denkt u ook niet?
Het echt diaconale aspect aan die bloemen is natuurlijk het na de dienst wegbrengen ervan naar een bepaald adres. Dat zijn altijd bezoekjes die de moeite waard zijn. Het leidt tot een aardig contact tussen ontvanger en brenger van de bloemen. Iemand die ergens bloemen brengt, is toch altijd welkom? Dat weet iedereen. Vooral bij de zieke en de zeer oude gemeenteleden kun je aan de glinstering in de ogen zien hoe fijn ze het vinden om te weten dat er die zondag even aan hen is gedacht in de kerk.
Dus... kerkgangers, als tijdens de dienst wordt gevraagd wie de bloemen weg wil brengen, en dat gebeurt denk ik in de meeste kerken, steek dan gauw een vinger op, want "een bloemetje uit de kerk" ergens brengen... dat heeft toch iets speciaals!