Zijn er nog profeten, naar wie je ademloos luistert door de manier waarop ze de dingen zeggen en omdat ze iets belangrijks te vertellen hebben? En wat vind ik nou eigenlijk nog belangrijk? Dat vroeg Tamarah Benima (rabbijn van Noord-Nederland) zich ook af in haar artikeltje in het juli-nummer van “Het Goede Leven”. Die dagelijkse bezigheden van haar, vond zij die nou zo belangrijk? Het trouwen van een jong stel, het onthullen van een grafsteen, het bestuderen van joods-mystieke opvattingen over taal, het opruimen van huis en oude emoties, het geven van pastorale zorg, het geruststellen van een doodzenuwachtige bejaarde die in de klauwen is gevallen van de Nederlandse Energie Maatschappij, enz. Aan het slot van haar stukje was ze erachter: voetbal vond zij belangrijk! Bij het WK zat zij trillend voor de televisie, zó spannend vond zij het. En wij? Wat vinden wij eigenlijk belangrijk? Gezin, kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden en kennissen, kerk, politiek? Nou... van de politiek en van de kerk kunnen wij behoorlijk sikkeneurig worden, hoor; trouwens van vrienden en kennissen ook wel eens. Wij mensen hebben een taak nodig, een missie zoals dat tegenwoordig heet, een opdracht van iemand, of van onszelf... dat kan ook.
Wij hebben vaak wel wat van Elia, jaja... dat vind ik wèl, die grote profeet van Israel, die het op een gegeven ogenblik helemaal niet meer zag zitten. Het was allemaal niks hier, dacht hij op een gegeven moment. Iedereen deed maar alles wat God verboden had en het hielp allemaal niets, wat hij ook zei of deed. Hij had eigenlijk ook geen zin meer om er wat aan te doen en kon het ook helemaal niet meer belangrijk vinden, hij had wel genoeg gedaan. Maar eerst... wèg van Achab en vooral van Izebel. Zij had hem de dood aangezegd en geloof maar dat ze dat waar zou maken, dat enge mens uit het noorden. En hij moest eens even duidelijk persoonlijk aan Godzelf vertellen hoe het allemaal zat en hoe het gegaan was. Maar waar zou Die eigenlijk zijn? Van Hèm had hij de laatste tijd niet meer zo veel gehoord! Misschien bij die berg waar Hij vroeger Mozes en heel Israel had toegesproken? Ja natuurlijk... daar ging hij heen, bovendien een flink eind weg van Izebel...
Dat moet zo ongeveer de gedachtegang zijn geweest van de profeet Elia, toen hij ‘m smeerde naar het zuiden over de landsgrenzen heen, richting Sinaï. Nou niet al te ver Egypte ingaan, zal hij eerst gedacht hebben, want dat is ook maar het land van “niet pluis”. Eerst maar eens slapen onder een struik, en eigenlijk wil ik dood, gewoon dood!
Ja, ja, ja... Maar dit helpt natuurlijk allemaal niks. Zó komen we natuurlijk niet verder. En volgens het verhaal hoort hij God inderdaad bij die berg, nadat hij eerst zijn eigen verhaal heeft gehouden: Ach, ach, ach, Heer, ik heb toch zo mijn best voor U gedaan, maar o God der heerscharen iedereen heeft U verlaten, alle profeten zijn dood, ik ben nog de enige die is overgebleven en mij proberen ze ook te doden. Wat echter als antwoord tot hem kwam, was de vraag wat hij hier eigenlijk deed. Elia zat helemaal verkeerd, de verkeerde kant van het land. Hij zat nu in het zuiden en hij moest helemaal naar het noorden, naar Aram, en dat is een gruwelijk end lopen. Daar kwam hij nota bene net vandaan! Hij moest daar Hazael tot koning van Aram zalven en bovendien Jehu tot koning van Israel, en zijn eigen opvolging moest hij ook nog even regelen.
Wat krijgen we nu, ben je geneigd te denken. De grote profeet Elia gaat een paar lieden benoemen die Israel “met de scherpte des zwaards” te lijf zullen gaan? Dat had hij toch zeker nooit moeten doen? Ach, je weet natuurlijk nooit of en hoe je zo’n verhaal naar onze tijd kunt overzetten. Maar toch... ik denk wel eens dat het ons ontbreekt aan een echte profeet die het volk te lijf gaat met “het zwaard dat van de mond uitgaat”, iemand die met dat zwaard iedereen in maatschappij, staat en kerk eens goed de waarheid zegt! Waar vinden wij zo’n profeet?