Wij zijn er echt wel aan toe in deze tijd van het jaar... aan het kerstfeest bedoel ik. Maar, is dit is nu eigenlijk wel een tijd om de geboorte van een kind heel uitgebreid te gedenken? Nee toch, het is meer een tijd om de dood van veel kinderen te herdenken, en de oorlogen en de honger, en de ontberingen van al die vluchtelingen op een lange, gevaarlijke tocht dwars door Europa.
Nee, geef mij maar New York, dàt is nog eens een stad. Daar lukt het nog om echt iets bijzonders te laten gebeuren. De koster van die kerk in Queens heeft vast vreemd opgekeken bij het babygehuil op de vroege zondagmorgen. Het zal ook weer nièt New York zijn. In New York kan alles! Hoe krijgen ze het voor elkaar... een echt kerstkind, pàs geboren en in de kerststal van een kerk gelegd, die dan ook nog de Holy Child Jesus Church heet! “De kerststal is nog maar net klaar”, zegt father Christopher, “wat eerder dan in vorige jaren”. De baby weegt vijf pond en is 43 centimeter lang.
Father Chistopher Ryan Heanue vindt het ook heel bijzonder, zoiets heeft hij nog nooit meegemaakt! De moeder wist kennelijk niet waar ze met het kind naartoe moest. Geen plaats bij haar eigen ouders? Of woonden die heel ergens anders? Geen plek in de woning van de man? Of had die misschien geen woon- of verblijfplaats, kon ze hem niet eens vinden, of misschien had zij alweer een nieuwe vriend die niets met het kind te maken wilde hebben? Het kan allemaal en ik neem aan dat we het nog wel te horen zullen krijgen, want ze gaan vast hard op zoek naar de ouders en andere familie van dit kerstkind. Wie is Maria, waar is Jozef? En wie zijn eigenlijk de grootouders?
Bij zo’n geschiedenis krijg ik allerlei vreemde bijgedachten, ik kan het ook niet helpen. Stel je voor dat dit nu eens bij ons gebeurde in de Johannes-, Markus- of Lucaskerk ... Dat zou toch geweldig zijn? Dan gebeurt er tenminste eens wat bijzonders en hebben we iets anders om over te praten dan over de toekomst van een krimpende kerk. En dan wilden vast onmiddellijk tientallen van die ouwe kerkgangers oma en opa van het kind worden, en geld geven voor de opvoeding en de opleiding van de boreling. Dan konden we al dat nare èchte nieuws naar de achtergrond dringen en focussen op iets bijzonders. Een kerstkind-commissie of een luiercomité hebben wij met zijn allen zó voor elkaar, toch ...?