Het is tegenwoordig een tóestand met ons, arme gelovigen. Wat wij allemaal moeten verduren, meestal ook nog van onze eigen theologen, valt niet mee! De ene keer gaat het over God, die niet zou bestaan en dan weer is het de schepping, die geen schepping zou zijn geweest maar een scheiding. Ach, het is duidelijk te merken: veel theologen willen eigenlijk táálgeleerden zijn en geen gòdgeleerden. Die twee soorten kunnen kennelijk wel goed met elkaar door één deur, want als God niet “bestaat” heeft Hij wellicht ook niets “geschapen”? Het kan natuurlijk ook zijn dat godgeleerde en taalgeleerde zich beiden geestelijk nog bevinden in de tijd van de torenbouw van Babel; dan is misschien hun taal nog verward en spreken ze in elk geval een heel andere dan wij. Of zie ik dat nu allemaal niet goed?
Ik weet niet hoe anderen daarover denken, maar persoonlijk heb ik heel andere problemen met de schepping dan prof. Ellen van Wolde, niet van die taalachtige problemen om het zo maar te zeggen. Zo vind ik dat het hier en daar bij de schepping best een beetje anders had gekund. Ja, dat klinkt misschien wat aanmatigend, maar ik bedoel eigenlijk gewoon dat er veel zaken zijn die ik liever wat béter had gezien. Het lijkt soms toch net of er een beetje weinig technisch advies is geweest bij de schepping, of kan en mag ik zoiets niet zeggen? Een voorbeeld: Neem nou ons mensen. Wij staan op twee voeten, op twee steunpunten! Als technicus vind ik dat ruimtelijk gezien een behoorlijk instabiel geheel, ja toch? Dat zal iedereen, na een paar lessen mechanica, snel begrijpen. Zoiets zou ik dus absoluut niet ontwerpen, maar iedereen kan toch aanvoelen dat dit nooit goed zal gaan? Er is niet veel voor nodig om zo’n mens om te laten vallen, en dan betrek ik de lastige manier van voortbewegen -het ingewikkelde lopen- er nog niet eens bij. Die mens heeft zeker nog een derde steunpunt nodig om behoorlijk overeind te blijven. En als die mens ook nog wil lopen, lijkt zo’n punt extra helemaal niet overbodig: een been extra bijvoorbeeld of een arm steunend op de grond. Het is echt niet voor niets dat veel oudere mensen een stok nodig hebben. Ik kan het natuurlijk ook anders uitdrukken, meer vanuit de evolutiegedachte zal ik maar zeggen, dan lijkt het minder alsof ik kritiek op God zou hebben.
Wiens voorouders hebben het ooit in hun hersens gehaald om rechtop te willen gaan lopen? Waren dat soms de uwe? Waar was dat nou voor nodig? Dat is toch geen goede ontwikkeling te noemen? In combinatie met de zwaartekracht is het alleen maar ontzettend vervelend, want we krijgen steeds meer klachten met onze nek en rug, zoals hernia’s, versleten heupen, knieproblemen, moeilijkheden met de bloedsomloop, en ga zo maar door. Dat is toch niet wat je verwacht bij een goede evolutie? Zeker niet! Het was voor ons mensen veel gemakkelijker geweest om op vier steunpunten te blijven staan en gaan. Dan hadden we bovendien nog vier handen gehad, veel gemakkelijker bij klussen in deze tijd van zelfdoen!
Zou er misschien één of andere kwade kracht zijn, die ons een verkeerde kant op heeft doen evolueren, een soort devolutie? Die vraag is geloof ik nog niet door één of andere knappe kop behandeld. Nee, ik persoonlijk heb nog heel wat vragen bij schepping en evolutie. Maar ik moet nog héél wat meer lezen, en ik houd het bij dat lezen geloof ik maar bij mijn favoriete schrijfster op het gebied van godsdienst en theologie Karin Armstrong. Zij is mijn favoriet omdat zij zo helder en duidelijk formuleert over de moeilijkste onderwerpen. Er wordt de laatste tijd veel te veel over God gepraat, zegt zij. Over God kan slechts in eerbied en ontzag worden gedacht en gesproken, anders gaat het fout, zegt zij, want God is veel meer dan wij kunnen bevatten.
Haar laatste boek is in het Nederlands verschenen onder de titel “De kwestie God. De toekomst van religie”. Ik heb het nog niet gelezen, maar ik durf het best bij u aan te bevelen.
een medeschepsel