Als je voor het station linksaf gaat en de spoorbaan aan je rechterhand houdt, dan zie je ze vanzelf, was me verteld. En dat klopte…! Als je het van overheidswege geplaatste bordje moet geloven, is het grasveldje bedoeld om honden uit te laten. Maar ja… handhaving is niet onze sterkste kant, dat weet iedereen. Het was niet zulk best weer op zaterdag 24 augustus: zeer hevige regenval, veel water op straat en stukken land die onder water stonden. Ik had zelf thuis ook last van de neerslag, mijn afvoerriool was verstopt met alle vervelende gevolgen van dien.
Het veldje stond voor de helft onder water. Ik maakte kennis met Brigitte, Marie Jean(?) en hun vijf kinderen, in leeftijd variërend van ongeveer zes tot twaalf jaar. Het tentje was net verplaatst van de lage naar de wat hogere kant van het terreintje, zodat hun boeltje net niet meer in het water stond. Het zag er allemaal belabberd en kletsnat uit! Het was ’s avonds tegen zevenen en het was gelukkig niet koud. Vanuit het tentje keek een jongetje mij met donkere ogen achterdochtig aan: wie is dat nou weer? Ik begreep dat ze hoorden tot de Roma, zoals ze zichzelf noemen, zigeuners dus en ze kwamen uit Slowakije. Behalve ikzelf was er nog iemand van de diaconie…
We waren het er al gauw over eens. Dit kon zo toch niet? Ze waren vrijwel uitgeprocedeerd, op straat gezet en hadden nog een andere aanvraag lopen. …Slowakije… dacht ik… geen schijn van kans volgens mij, maar dat kan toch geen reden zijn om mensen in een tentje in het water te laten staan? Ik stelde de moeder voor twee jongetjes mee naar huis te nemen en ik liet nog een grote paraplu achter, die ze dankbaar aannam. De vader lag in het tentje te slapen. Ik zou de kinderen de volgende morgen terugbrengen en hen zonodig de volgende avond wéér ophalen. Mark en Erik noemden ze zich, en zo te horen vonden ze het wel spannend om bij mij thuis te kijken.
Ze zagen er goed uit, redelijk netjes en ze gedroegen zich beschaafd, vond ik. Ze waren voor onze begrippen wel een beetje klein van stuk. Een beetje Duits, een beetje Nederlands… en zo begrepen we elkaar redelijk. Na een spelletje uit onze “kinderkist” en een warme maaltijd keek de jongste nog even televisie, terwijl de oudste met een deskundige blik mijn Friese klok bekeek. Hoeveel ik daar voor betaald had, wilde hij weten… Ik grinnikte en vertelde hem dat het een erfstuk was. Hij wilde best onder de douche en nadat ik de jongste, die niet onder de douche wilde, zijn bed voor die nacht had laten zien, heb ik zijn voeten gewassen. Dat hoort toch zo? En het was hoognodig ook! Ze sliepen al snel in. De hele nacht hebben ze geen kik gegeven en ’s morgens moest ik hen echt wakker maken. De regentijd was gelukkig voorbij…
Een dag later is de hele familie naar Amsterdam gegaan. Ik weet niet precies hoe of wat, maar er was iets geregeld in Tilburg: vandaar zouden ze op transport… terug naar Slowakije. Ik weet het… het klinkt helemaal niet goed als ik dat zo zeg, maar hoe moet je het anders noemen? Ik denk dat ze binnen de kortste keren terug zijn… hier, of misschien in Frankrijk, want daar wilden ze eigenlijk heen. Vraag mij niet waarom.
Heel Europa is één groot af- en doorvoersysteem van mensen, dacht ik. En al die riolen zitten verstopt… behoorlijk verstopt, en als ze worden doorgespoten dan stromen er kinderen uit… zoals Mark en Erik… en die liggen dan in een plas water te overnachten. En mijn eigen afvoerriool? Nou, dat is ook even doorgespoten. Gewoon… daar bel je toch even een bedrijf voor?